Toen mijn lief gisteren op een feestje argwanend naar me keek omdat ik me tussen de rokers mengde aan een gezellige tuintafel, raakte ik geïrriteerd.

Niet omdat hij me niet vertrouwde.
Ook niet omdat ik het moeilijk had. Heel even. Of omdat ik dacht dat hij zag dat ik wist dat hij dacht dat ik er best wel even moeite voor moest doen om het niet te doen.
Maar gewoon omdat ik zelf wel bepaal of ik een sigaret aansteek of niet.

En ik weigerde. De pakjes sigaretten die als opdringerige Italianen naar me lonkten, negeerde ik. Ik beet op een wortel en flirtte met de leukste man die ik kon vinden.

Mijn leven is best leuk.

'Hoe gaat het?', vraagt een collega waarmee ik alleen over roken praat.
'Goed!', zeg ik enthousiast. 'Nog steeds geen sigaret aangeraakt'.
'Ik wel', bekent ze. Ze maakt een drinkgebaar. Ik begrijp het. De combinatie van roken en drinken is mij niet vreemd.

'Ik drink niet , vertel ik trots.
'Nooit gedaan ook?', vraagt ze geschrokken.

Ik rook en ik drink niet. Mijn lieve moeder is trots op mij. Ik zou zonder problemen naar het klooster kunnen.

Mijn leven is niet saai. Ik vind het best vet dat ik zonder drank en sigaretten een boeiend leven leid.

Op het moment dat mijn collega mijn irritatiegrens ruimschoots overschreed, dacht ik eraan. Normaal gesproken zou ik meteen naar het rookhol gevlogen zijn, gewapend met mijn sigaretten. Nu gaf ik hem een flinke sneer en dronk van mijn kamillethee. Zelfs deze kruidendrank kon mij niet weerhouden van de opborrelende agressie jegens hem. Ik wilde hem achter het behang zien spartelen. Uitroken. Weg ermee.

's Avonds kletste ik bij met een vriendin waarmee ik anders altijd hele sloffen wegpaf. Nu vergrepen we ons aan haar ovenheerlijke maaltijd en chocola tijdens de koffie.

Al met al was het een moeilijke 'ik rook nooit meer'-dag. Maar ben ik daar minder om? Zou u me daarom arresteren?

Gisteravond gebeurde het. Gezellig terras in Amsterdam en een goed gesprek.
'Wil je ook een sigaretje?', vroeg mijn gesprekspartner.
'Ik wil het wel, maar doe het niet', zei ik zo snel mogelijk. Dan kon ik me niet meer bedenken, begrijpt u?

Op de fiets naar huis bedacht ik me dat ik goed bezig was. Ik ben jong, niet rokend en ik weet wat ik wil. De toekomst ligt voor me open en ik heb nog steeds moeilijke niet-rokenmomenten. Het moet lastig zijn, anders is er niets aan natuurlijk.
Hoera!

Eigenlijk ben ik helemaal niet zo'n negatief mens. Zoals u hier geregeld kunt lezen, ben ik best positief ingesteld en houd ik niet van gezeur.

Maar: waarom ben ik niet eerder gestopt met roken als het me nu best oke afgaat? Waarom ben ik er ooit mee begonnen terwijl ik het nu nauwelijks mis? En waarom blijf ik keurig op gewicht terwijl andere stoppers moeiteloos kilo's aankomen?

Mensen, hier baal ik even van. Peptalk is welkom, maar absoluut niet verplicht.