'Ik zie je nooit meer', zegt Iemand die ik normaal vaak in het rookhol trof.
'Klopt', zeg ik trots. 'Ik rook niet meer'.

'O?', zegt ze terwijl ze me minachtend aankijkt.
'Ik hoop niet dat je aankomt'.
Ze trekt een gezicht alsof ze een immens grote walvis aanschouwt.

'Dat is nog altijd beter dan longkanker krijgen', kan ik het niet laten om terug te sneren.

Als ik zie dat ik nu 193 peuken niet gerookt heb, word ik spontaan misselijk. Misschien helpt dat gegeven me nu ook spontaan van mijn chocoladeverslaving af.

Alweer een nieuwe rookloze dag. Juuuuuuuuuuujjjjjjjjjjj!

Hoe heerlijk is het om van het terras naar binnen te gaan *omdat het stiekem toch wel fris wordt* en je vervolgens geen zorgen meer hoeft te maken over wanneer je weer kunt roken?

Opgelucht haal ik adem.

Vandaag nam ik afscheid van het rokende hol op mijn werk. Met een kop koffie, een stapeltje werk en geen sigaret liet ik mijn gedachten gaan over mijn rokende jaren. En nu realiseer ik me ineens hoe heftig het daar STINKT!

Bedankt voor alle leuke reacties, mailtjes en gastenboekjes! Stimulansjes van jullie zijn altijd fijn.